DJB Signaleert: Sokoto

Hij vertelt erover alsof het de normaalste zaak van de wereld is, een EP maken op je achttiende. Do Corredor kwam vorige week uit en het is niet eens Sokoto’s debuut. De Vlaming is gezegend met een dosis talent, discipline en motivatie. Al eerder won hij de Antwerpse beatbattle Champion Sound en hij mag zich resident noemen van de Leuvense Slagwerk feesten, wat hem een uitnodiging opleverde voor Made in Belgium, een showcase van Lefto. Gelukkig was Elias de Poot nog wel een beetje zenuwachtig voor zijn allereerste interview.

Wie, wat, waar?
Elias de Poot uit Leuven, 18 lentes jong, bracht vorige week niet zijn eerste, maar zijn tweede EP uit.

Waarom interessant?
Op zijn zestiende maakte de Vlaming zijn eerste EP. Twee jaar later is er Do Corredor, uitgebracht bij Tangram Records. Door zijn combinatie van organische elementen en eclectische elektronica speelt hij naadloos in op de muzikale toekomst.

Klinkt als?
Een combinatie van diepe beats en bijna hypnotiserende melodieën, verstoord door subtiele details.

Vorige week is je EP Do Corredor uitgekomen. Gefeliciteerd! Ben je er tevreden over?
Dank je! Ja, ik ben heel blij dat ik dit heb mogen doen op zo’n prachtig label. En op zo’n jonge leeftijd.

Blij dat ie af is?
Zeker. Ik heb er heel veel werk in gestoken en moest het combineren met afstuderen dit jaar, dus het was moeilijk om er tijd voor te winnen. Ik deed een kunstrichting op een middelbare school, waar vanuit antropologie en filosofie wordt lesgegeven. De combinatie van alles werd wel heel druk aan het einde van het jaar, maar nu is de EP af en ik ben geslaagd met heel goede resultaten.

Hoe ben je met muziek in aanraking gekomen?
Zo’n drie, vier jaar geleden hadden vrienden van mij het in de klas over een studio en een tof progamma waarmee je muziek kon componeren. In het begin was ik niet zo serieus, tot ik een Soundcloud-account aanmaakte en daar zelfgemaakte nummers opzette. Ik kreeg toen een heleboel positieve berichten en feedback. Mensen die er verstand van hadden vonden het heel tof waar ik mee bezig was en moedigden mij aan om ermee verder te gaan. Ze hadden veel vertrouwen in wat ik deed.

Was je als kind al met muziek bezig?
Ja, ik heb vier jaar muziekschool gedaan en speel allang gitaar. Een groot deel van mijn leven bestaat uit muziek.

Hoezo ben je overgestapt op elektronisch?
Om de gemakkelijkheid. Het is allemaal zo snel en binnen handbereik, waardoor je er veel meer mee kunt doen. Je kunt het geluid manipuleren en veranderen, zodat het iets totaal anders en iets eigens wordt. Dat vind ik het geweldige aan produceren.

“Door geluid te manipuleren wordt het eigen”


Hoe zou je je eigen sound omschrijven?
Als futuristische hiphop, omdat ik veel invloeden heb van hiphopmensen, maar ik probeer daar iets nieuws in te steken, zodat het meer vernieuwend en moderner wordt.

Maar je gebruikt ook veel akoestische geluiden.
Bij deze EP wel, inderdaad. Ik wil mijn muziek niet limiteren tot één genre. Ik houd ook van house, tech-house en minimal en ik wil bijvoorbeeld meer hiphop in mijn muziek gaan stoppen. Het is dus heel variërend. Ik zou alles nog wel willen proberen.

Waarom de naam Sokoto?
Dat is een stad in Afrika. Ik heb hier in huis een hele grote kaart van Afrika hangen, daar liep ik langs en dacht: hé, leuk!

En de naam Do Corredor?
Die heb ik lang geleden gekozen, ik weet eigenlijk niet meer waarom. Volgens mij heb ik het in Google Translate gegooid en is het Spaans-achtig (maar het is Portugees voor ‘de gang’, red.). Niet dat ik Spaans ben hoor. Het is wel een beetje flauw, maar het is grappig om te zien dat mensen het verkeerd uitspreken. Het is tenslotte ook maar een titel.

Waarom heb je gekozen voor Tangram Records?
Zij komen uit Leuven, waar ik heel dichtbij woon. Ik heb al jaren respect voor het label. Als klein mannetje keek ik er al tegenop en nog steeds eigenlijk. De dag dat Joris Vaes (van Tangram Records, red.) mij aansprak, was ik superblij dat ik met hen kon samenwerken. Ze hebben veel goede artiesten onder hun vleugels, waarnaar ik opkijk, zoals Up High Collective, LTGL en Moodprint. Dat zijn allemaal mensen uit de buurt van Leuven waar ik zeker al twee jaar tegenop kijk. Het is een fantastisch label om te beginnen.

Hoe zijn zij met jou in contact gekomen?
Joris hoorde mijn nummer ‘Do Corredor’ op Soundcloud en belde mij met de vraag of ik meer van dat soort nummers had liggen of wilde maken, om uit te brengen op Tangram. Toen ben ik verder gaan werken, tot deze plaat er was.

Hoe ervaar je de dancescene in België, en met name in Leuven?
Er is heel veel variëteit en er wordt genoeg georganiseerd in Leuven en omstreken. Heel vernieuwende dingen, maar er is ook plaats voor oudere muziek. Old school hiphop wordt bijvoorbeeld nog steeds gewaardeerd hier. Dat vind ik goed om te zien, want oudere muziek moeten we niet vergeten. Maar er zijn bijvoorbeeld ook festivals als The Sound of Tomorrow en een paar kleinere minimal- en housefeestjes. Dus ik vind het wel oké in België. Ik ben ook nog nooit in Nederland geweest, heb er wel veel verhalen over gehoord. Maar ik mag zeker niet klagen over hoe het hier in België is.

“Als klein mannetje keek ik al tegen het label op”


In 2013 kwam je eerste plaat uit. Toen was je pas zestien. Waar haal je de discipline vandaan?
Klopt. Dat was bij DRLR Records en ik maakte toen nog niet zo lang muziek, maar ik dacht: ik doe het gewoon. Ik heb heel veel van dat album geleerd: wat er allemaal nodig is om zoiets te maken. Je moet zoveel met die nummers bezig zijn voordat ze af zijn. Het was een goede voorbereiding voor nu en ik ben heel dankbaar dat ik dat heb kunnen doen en leren. Het waren toen ook maar beginnummers; ik denk dat in twee jaar de kwaliteit van mijn muziek ook wel veranderd is.

Wat is het belangrijkste dat je ervan hebt geleerd?
Alle tijd die je erin moet steken. Je moet niet onderschatten dat mensen ook na de EP release vragen blijven stellen: het vraagt een grote verantwoordelijkheid, die ik nog niet had toen ik zestien was. Dat was toen een reality check voor mij: ik wist dat dit was wat ik wilde doen. Mensen waren ook heel enthousiast en ik kreeg ineens veel meer volgers op Soundcloud. Dus het was vooral een bevestiging dat ik hier iets mee kon en wilde doen. Ik dacht: als ik er genoeg tijd in steek en plezier in blijf hebben, komt het allemaal wel in orde. Dat is mij door die eerste EP heel duidelijk geworden.

Vind je het niet moeilijk om vrienden daarvoor af te zeggen?
Ja, zeker wel. Maar het is het allemaal waard. Als zij mij zien draaien op een feest ergens in Brussel dan maakt het allemaal niet meer uit. Ik ben heel blij dat ik dit kan doen, en zij ook.

Hoe reageren je vrienden en ouders op je succes?
Het is altijd leuk om thuis te vertellen dat ik een nieuwe review of een optreden ergens heb. Ze zijn allemaal superblij dat ik dit kan doen en vinden dat ik mijn talenten moet volgen. Mijn vrienden pushen me daarin en gaan vaak mee naar feesten waar ik draai. Zij zijn er heel blij mee dat ze iemand kennen in de muziekscene. M’n ouders en familie zijn ook heel blij, maar vinden het wel een beetje raar dat ik het allemaal elektronisch doe, maar dat zullen ze nog wel gaan begrijpen.

Houden zij meer van akoestische muziek? Of hebben ze überhaupt iets met muziek?
Ja, er staan hier veel akoestische instrumenten die ik wil gaan gebruiken, zoals een vleugel van mijn vader. Helaas heb ik nog niet genoeg microfoons om die op te nemen, maar dat gaat zeker nog komen: ik kijk ernaar uit om de studio in te gaan.

Je wordt weleens vergeleken met Amon Tobin en Bonobo. Hoe vind je dat?
Ja, tof. Zij zijn heel grote inspiratiebronnen geweest. Vooral bij Amon Tobin kan ik wel beamen dat we redelijk dezelfde stijl hebben. Dat ik daarmee vergeleken word is fantastisch, maar we doen ook allemaal ons eigen ding. Vooral dat zij altijd hun eigen ding zijn blijven doen moedigt mij aan om dat ook vol te houden. Je hebt in het leven altijd mensen nodig om je te laten inspireren. Voor mij zijn zij dat geweest.

Waar haal je je inspiratie nog meer vandaan?
Als ik begin met muziek maken op de computer laat ik het gewoon gebeuren. Ik doe iets op mijn keyboard of maak een beat, dat proces wisselt constant. Er zijn ook dagen dat ik uren achter de computer zit en er niets uitkomt. Andere dagen maak in een halfuur een heel nummer. De inspiratie komt eigenlijk vanzelf. Als er iets heel tofs uitkomt, blijf ik daarop bouwen.

Komt het niet voort uit een gevoel of iets dat je hebt meegemaakt?
Niet echt. Als iets mooi klinkt in mijn hoofd en ik daarmee wakker word of er niet van kan slapen, dan is het een goede bevalling. Dan blijf ik er ook mee bezig. Ik moet er dus mee zoet zijn: een goed nummer moet niet te gemakkelijk gemaakt zijn en er moet veel werk in zitten.

 

“Mijn plan is mijn muziekervaring te combineren met mijn eigen tekeningen”

 

Had je van tevoren wel een idee hoe de EP moest worden?
Het nummer Do Corredor stond al vast, daar heb ik niet veel meer aan veranderd. Afgelopen jaar zijn daar een aantal nummers bijgekomen. Ik kreeg een nieuwe Roland synthesizer van mijn vader, waar fantastische geluiden uitkwamen, die ik weer heb gemanipuleerd tot het iets van mij was. Dat gaf een heel tof resultaat. In de meeste nummers, zoals Slow Duo, zitten nog wel elementen van m’n keyboard en in Upright en Fluent is mijn gitaar opgenomen. Die gitaarsamples heb ik samen met een vriend in één dag opgenomen.

Heeft je EP wel een thema, of iets dat de nummers bindt?
Het is meer een proces van mij, wat ik de afgelopen jaren heb gedaan en wat ik wil overbrengen. Dat is eigenlijk het thema. En het samenwerken met vrienden, zoals de gitarist, vond ik leuk. Het plezier in muziek maken is dus ook belangrijk.

Wat wil je dan overbrengen?
Ik denk het plezier in muziek maken en luisteren. Moeilijke vraag… Ik hoop dat luisteraars horen dat er veel werk en plezier in de EP gestoken is.

Wat doe je naast muziek maken?
In de tijd die nog overheb spreek ik af met vrienden. Goh, wat doe ik eigenlijk buiten muziek maken? Vroeger sportte ik nog, maar door de muziek doe ik dat ook niet meer. Mijn leven draait nu eigenlijk alleen maar om muziek.

Heb je ook al veel opgetreden?
De laatste tijd wel. Ik heb nu drie maanden vakantie en die staan goed vol gepland. Ik heb gister nog gespeeld in Brussel en er komen nog een aantal festivals aan. Daar heb ik heel veel zin in.

Wat ga je doen na je vakantie?
Verder studeren. Ik ga een animatiestudie doen in Ghent, want ik houd ook heel erg van tekenen. Mijn plan is om van mijn eigen tekeningen een animatiefilmpje te maken en mijn eigen muziek daaronder te zetten, zodat ik mijn muziekervaring kan combineren met tekenen. Dat is het plan, maar dan moet ik eerst ideeën gaan verzamelen en doorzetten. Dat komt dan allemaal wel.

Luister hier de preview van Do Corredor EP Wil je Sokoto live zien, dan moet je even over de landsgrens: hij speelt onder andere 23 juli op Private Sessions in Gent, 24 juli op Block Party in Leuven en 31 juli bij de Zomerfabriek in Antwerpen.