Report: Into the Woods Festival 2015

Voor DJBroadcast versloeg ik de zaterdag van Into the Woods Festival. 

Een enkele poncho krioelt nog tussen de bomen, het leeggepompte zwembad – inmiddels voorzien van een laagje regenwater – en de ooit groene grasvelden van het Amersfoortse Openluchttheater. Gisterochtend waren er werkelijk nog grassprieten te zien, vertellen de feestvierders die de ellende van gisteren hebben meegemaakt. Hun verbazing en de aanblik van uitglijdende gympen op metalen platen en week geworden houtsnippers zijn nog de enige restanten van de inbreuk die de natuur op het festival maakte.

Want behalve door de modder, zijn de kleine, afgebakende grasvelden ook amper meer zichtbaar door de grote hoeveelheid schoenen en laarzen die er vandaag overheen loopt. En die glibberende voeten komen van ver: in treinen vanuit Amsterdam richting het binnenland ontmoette je zaterdagmiddag reisgenoten met fluorescerende kaplaarzen en complete kabouteroutfits. In de hippe linnen tasjes werden sets reservekleding meegesjouwd kortom, men was voorbereid op blubberige toestanden, en maakte zelfs gebruik van de regen om nog in bosthema en zo modieus mogelijk in Amersfoort te verschijnen. Bordjes richting pendelbussen waren bij wijze van spreken overbodig: je hoefde slechts de laarzen te volgen.

‘‘Ook plaatselijke ouderen, komen een kijkje nemen bij de herrie in het bos, met Albert Heijntassen om hun toch niet zo waterdichte schoenen gebonden’’

Zomerse moddelpoel
Gearriveerd in het bos, staat op de Into the Groove stage Antal een zomerse en warme house-set te draaien, waarmee hij de temperatuur op de zompige dansvloer probeert op te krikken. Al is dat niet echt nodig: de modderpoel is afgeladen genoeg om dicht tegen elkaar aan te moeten kruipen en dansen, en zelfs de zon lijkt zich geroepen te voelen door de platenkeuze van de Rush Hour-dj, die zijn set iets oprekt omdat de om deze tijd geprogrammeerde Rahaan zijn vlucht heeft gemist.

Beeld: Paulus van Dorsten
Beeld: Paul van Dorsten

Bij de Takkenstage maakt Nuno dos Santos zich, met een glas rode wijn in de hand, klaar voor zijn twee uur durende set. Het is een verrassing waarmee hij zal komen want, zoals hij ons al eerder vertelde, is de Utrechter tegen het muzikale hokjesdenken en zoekt hij juist zoveel mogelijk de verbreding op. En dat is te horen aan zijn set tussen de loof- en dennenbomen, die begint stevig – helemaal in contrast met de diepe, zweverige live-klanken van voorganger Christian Löffler – en glijdt na een track of drie af naar een milder geluid, bijna eentonig. Er wordt gekeuveld op de dansvloer. Als hij dat doorheeft, voert hij het tempo een heel eind op en zet daarmee de toon voor de rest van de programmering op de Takkenstage.

Al blijven de sets daar melodieuzer dan in het ver weggestopte Beukenbos. In de middag klonken daar nog wat klassiekers en vocalen, gedraaid door Inigo Kennedy, maar opvolger Heiko Laux houdt het monotoner, harder en eentoniger. Fotograaf Paul ontvlucht de techno stage. “Iedereen wil daar op de foto.”

Het publiek bij de vijf andere podia is meer divers. Typische Randstedelijke festivaloutfits zijn onontkoombaar, maar de groep Vero Moda-meisjes met witte rokjes of lichte spijkerbroeken – al dan niet bespat met moddervlekken en suèdelaarzen, compenseert het vaak eentonige festivalmodebeeld. Ook plaatselijke ‘ouderen’, inclusief witte baarden, komen een kijkje nemen bij de herrie in het bos, met Albert Heijntassen om hun toch niet zo waterdichte schoenen gebonden.

Beeld: Paul van Dorsten
Beeld: Paul van Dorsten

Inmiddels is San Soda halverwege zijn disco-set, die ontploft van vocalen maar ook exotische house. Er wordt dichtbij het podium uitbundig op gedanst, maar door de meerderheid voorzichtiger bewogen. Een paar meter boven de nog altijd natte dansvloer wordt zelfs geklommen. Er valt nog steeds geen regen, maar wel een enkele druppel angstzweet, afkomstig van de avontuurlijkere en nuchtere -je moet een blaastest afleggen voor je de bomen mag te betreden– bezoekers, die een survivalparcours afleggen. Gedurende de dag wordt het rustiger daar boven de discoplaten, wellicht zijn er steeds minder mensen nuchter

‘‘Een paar hoosbuien kregen het karakter, de organisatie en het programma van Into the Woods niet omver’’

Voor hoogte vrezende en minder nuchtere bezoekers is er aan randprogrammering ook meer dan genoeg vertier: hot tubs en tropische muziek in de Champagneria – de area die dit jaar voor het eerst deel uitmaakt van Into the Woods –, lichtkunstwerken en wildhaakwerken zijn slechts een kleine greep. Want Into the Woods is geen festival waar men puur, of toch met name voor de muziek komt.

Beeld: Paul van Dorsten
Beeld: Paul van Dorsten

Op de Stekplek, een beschut podium omringd door kleurrijke lichtsnoeren, is het in de schemering knus en intiem. En op die sfeer, die eigenlijk heel Into the Woods typeert, spelen Melon (gisteren Je Davu) en Tiney moeiteloos in met swingende, enigszins ingetogen housesets. Er wordt in dit uithoekje van het terrein dan ook minder uitbundig bewogen dan bij afsluiter Mind Against, het duo dat al voor aanvang van hun tweeënhalf uur durende set de hele Takkenstage vol publiek krijgt. Met het typische Life & Death-geluid – donkere maar sensuele house met melodische hoge tonen – gooien ze het basvolume hoger, net als het aantal beats per minuut. Maar wel zo dat, dankzij de soulvolle klanken, ook de Vero Moda-meisjes uit Amersfoort en omstreken hier blijven hangen tot hun laatste dans van de dag. Met laarsjes in de modder en armen tussen de knuffels op stokken in de lucht – of om een aan de haak geslagen kabouter heen.

Want hoeveel regen het terrein ook te verdragen kreeg, het is geen ander of kwalitatief minder Into the Woods Festival dan voorgaande jaren; misschien een nog wel betere editie zelfs. Een paar hoosbuien kregen het karakter, de organisatie en het programma van Into the Woods niet omver.

Beeld: Paul van Dorsten
Beeld: Paul van Dorsten